کشور و مردم خود را نامهربان،خشن و نادان می بینم.دوست داشتم هر روز به جای این همه انسان

ناراحت و جدی و بزرگ منش! ،مردمی خندان و سهل انگار و کودک صفت! می دیدم.

مردمی پر از حرص و آز و دروغ و دورنگی که خواسته هایشان چشم هایشان را کور کرده است.باورها

و نگرش های نادرست آنها نسبت به زندگی آنها را کور کرده است و مانند ربات هایی به این طرف

 و آنطرف می روند تا بالاخری روزی مرگشان فرا رسد.

دغدغه ی خودسازی و خودشناسی و حقیقت جویی وجود ندارد،بلکه همه در پی اطاعت اند،اطاعت

 و پیروی و تقلید از هزار و یک چیز...

من از این جامعه مهربانی ندیدم.این جامعه به من ظلم های زیادی کرده است و در کودکی زخم هایی

 بر روانم وارد کرده است.

 زخمهایی که بر روان همه ی ما هست و ما آنها را فراموش کرده ایم.

بلای بزرگ جامعه ی ما مادی گرایی و توهم گرایی است که منشا همه ی اینها نادانی است.

اینکه انسان ها نمی دانند  می خواهند چه کنند و نمی خواهند تصمیم بگیرند،نمی خواهند تحولی

 در خود ایجاد کنند،بلکه می خواهند به وضع موجود ادامه دهند.به هر چه به آنها احساس خوبی

 و آرامشی بدهد دست می یازند و بر عکس.

و بدون شک جامعه از تک تک ما انسان ها و رفتارهای ما تشکیل شده است.ما هر گونه که باشیم،

به سهم خود در شکل گیری جامعه نقش داشته ایم.و مهمتر اینکه هرگونه باشیم،دنیای اطراف ما و

 در نتیجه وضعیت روحی و ذهنی ما هم با همان صورت خواهد بود.تصور کنید که اگر همیشه شاد و

 آگاه و مهربان و اهل تساهل باشیم،در این صورت وضعیت محیط ارتباطی ما هم از رفتار ما تاثیر

 خواهد پذیرفت و بدون شک بازتاب رفتارهای خود را در وجود خود خواهیم دید.